1908_The New York Times

Македонците беа речиси ослободени од Турците на крајот од Руско-турската војна во ’78 година. Знаејќи го ова и гледајќи го големиот просперитет на нивните роднини во Бугарија, тие никогаш не престанаа да се борат за да ја добијат истата позиција. Движењето почна да биде особено силно во почетокот на деведесеттите години и доби голем импулс во 1893 година, благодарение на интересот што принцот Фердинанд тогаш го покажа за нивните работи. Во тоа време бугарските офицери, меѓу кои и Сарафов, прво сериозно се обидоа да кренат востание. Сепак, ова беше лесно задушено од турските војници. Сепак, револуционерната пропаганда постигна голем напредок кај помладата генерација во Македонија, која стана многу заинтересирана за работата за идна слобода. Беа набавени пушки и започнаа воени вежби во селата. Но, некое време не беше развиена централна организација, или поточно имаше неколку спротивставени мали организации. За неколку години, сепак, една струја стана доминантна, онаа што за водачи ги имаше Делчев (оттогаш убиен), Гројев, сега началник на Монастирскиот штаб; Гворчо Петров и Татарчев, странскиот претставник. Тие за свое мото ги зедоа зборовите на Гладстон: „Македонија на Македонците“. Тие се разликуваа од Бугарите и Македонците што живееја во Бугарија, кои ги формираа старите комитети со седиште во Софија.

The Macedonians were nearly freed from the Turk at the end of the Russo-Turkish war in ’78. Knowing this, and seeing the great prosperity of their kinsmen in Bulgaria, they have never ceased their struggle to obtain the same position. The movement began to be particularly strong in the early part of the nineties, and received a great impetus in 1893, owing to the interest that Prince Ferdinand then took in their affairs. At that time Bulgarian officers, Sarafoff among the number, first seriously attempted to raise an insurrection. This, however, was easily stifled by the Turkish soldiers. However, the revolutionary propaganda made great headway among the younger generation in Macedonia, who became greatly interested in the work for future freedom. Rifles were obtained and military exercises started in the villages. But for some time a central organization was not worked out, or rather there were several conflicting small organizations. In a few years, however, one current became dominant, the one having for leaders Delcheff (since killed), Grooyeff, now chief of the Monastir staff; Gvorcho Petroff, and Tatarcheff, the foreign representative. They took for their motto the words of Gladstone, “Macedonia for the Macedonians.” They differentiated themselves from the Bulgarians and the Macedonians living in Bulgaria, who formed the old committees with headquarters at Sofia.