1918.11.15_Јуриј Стоянів – „Відродження“, демократична газета, н98, ч186, Київ

Треба да се запамети дека балканското прашање е, во целост, македонско прашање. А тоа прашање може и мора да се реши. Решете го само едно, и ќе видите дека ќе исчезне несреќниот крај. Неговото одлагање за иднината ќе создаде нови неправди и ќе го претвори во бескрајно „прашање“ и „проблем“.

Што се однесува до прашањето за уредувањето на македонската држава, тоа нека биде веќе дело на самото население, како и на европскиот или светскиот мировен конгрес. Овој последниот мора конечно сериозно да ги преиспита сите претходни решенија на ова „прашање“, сериозно да се зафати со силите на националните и со развојот на македонската индивидуалност и да ја одреди понатаму целосната судбина на праведниот крај.

Со години Македонија била третирана како „quantité négligeable“ — само средство за туѓ труд. Треба да им се даде можност на самите Македонци да живеат и да работат како што тие сакаат. Речиси 13-вековниот живот на македонските Словени е бескрајно трпение, крв и солзи. Кого сè тие не виделе во своите сончеви гори и долини: Византија, Латинската империја, Турците, Бугарите, Србите, Грците, Арнаутите, сега Французите, Англичаните и т.н. и т.н. Веројатно тоа веќе е доволно.

„На Македонците — Македонија!“ — тоа треба да го каже конгресот.

Јуриј Стојанов.

Треба пам’тати, до балканске питање — по цјаком македонска справа. А цју справу можна и треба киднати. Киднати само једну, а видићете ћего немачнаго краја. Предавања јего до будућего зробит нове кривди и виворит ћего безкрајни „питања“ и „проблеме“.

Што торкаетса справи улаживања македонской држави, ти неже то, то ћо већ дјело самого населенија, та всепровског ча всесвјетског мирового конгресу. Цеи останји мусат нарави уважење перегледнут все попередни решавања цјого „питања“, уважење занатитса над силами националними та вирозивањем македонской индивидуалности та визачити надал пуни доли справедливого краја.

Гои Македонији бути „quantité négligeable“ бути тильки ґрунтом тильки для чужой праци. Треба дати можнисть самим македонцим жити й працувати, як вони хочут. Майже 13-виково житя македонских слов’ян е безкрайне терпиня, кровь и слози. Кого тильки вони не бачили в своих сонячних горах та долинах: Византија, Латиньска империја, турки, болгари, серби, греки, арнаути, тепер французи, англичани т. д. т. д. Мабуть цего вже досить.

„Македонцим — Македонију!“ — от цо повинен казати конгрес.

Јуриј Стоянів.