2011.02.23_CIA document – Survey of Albania; CIA-RDP82-00038R001100040002-5

ТАЈНО

Историја, социологија и географија

1. Рана историја

СТРАБОН, римскиот историчар, спомнал дека Албанците како народ се населиле во рамницата зад Кавказ (Транскавказ) во ерата пред Христа. Римјаните воспоставиле контакт со овие луѓе за време на векот што му претходел на раѓањето на Христос. Во меѓувреме, Албанците ја презеле во владение плодната долина на реката Кир (во моментов позната како Кура, во Азербејџан). Преку воен договор склучен со Албанците, Римјаните користеле албански контингенти за време на нивните војни против МИТРИДАТ, кралот на ПОНТ.

Според СТРАБОН, во тоа време Албанците веќе биле важна етничка група, бидејќи биле во состојба да формираат војска од приближно 80.000 луѓе. Одличната коњаница ја сочинувала најсилната компонента на оваа војска. Народот живеел распрснат низ долината на реката Кир, а исто така заземал територија и во делови од планините северно од реката. Различни племиња имале сличен јазик, но имало значителни разлики во дијалектите. Овие племиња биле управувани од поглавари кои СТРАБОН ги нарекувал „кралеви“, меѓутоа, тешко е да се спореди овој термин со неговото современо значење.

Албанците биле пагани, исто како и номадските народи кои ја нападнале нивната територија, и се разликувале од овие номади повеќе по раса отколку по јазик. Нема останати историски документи од тоа време, затоа, не може точно да се утврди во кој период албанската одбрана на нивната сопствена земја станала можна. Сигурно е, меѓутоа, дека притисокот од југ и исток станал толку силен што понатамошната одбрана на нивната територија не можеле да ја спроведат Албанците.

Во врска со други расни групи од Истокот, Албанците почнале да мигрираат кон медитеранската област. По една рута патувале преку Мала Азија (Кападокија, Галатија итн.) и Мраморното Море, достигнувајќи ја Тракија, јужно од Родопските планини; а по друга рута Албанците ги преминале Егејските острови и стигнале до Евбеја, Атика и Беотија. До ден денес, силните албански расни карактеристики се совршено зачувани на островите кои сега се дел од ГРЦИЈА. Меѓутоа, северното крило на оваа миграција, не наоѓајќи соодветни услови во Тракија, прво се свртело на север кон Македонија, каде што дел од оваа првобитна група останал до денешно време. Остатокот од групата постепено се ширел сè додека подоцна не стигнал до бреговите на Јонското и Јадранското Море. Несоодветните услови посочени погоре се однесувале на неприлагодливоста на овие луѓе во културните и социјалните полиња, отколку на некаква одбивност кон климата или животната средина.

ТАЈНО

SECRET

History, Sociology and Geography

1. Early History

STRABO, the Roman historian, mentioned that the Albanians as a people settled in the trans-Caucasus flatland in the era before Christ. The Romans had established contact with these people during the century preceding the birth of Christ. The Albanians, meanwhile, had obtained possession of the fertile valley of the Cyrus River (at present known as the Kura, in Azerbaijan). By means of a military agreement concluded with the Albanians, the Romans used Albanian contingents during their wars against MITHRIDATUS, King of PONTO.

According to STRABO, at that time the Albanians were already an important ethnic group, since they were able to form an army of approximately 80,000 men. An excellent cavalry formed the strongest component of this army. The people lived dispersed throughout the Cyrus River Valley, and also occupied territory in sections of the mountains north of the river. Various tribes had a similar language, but there were considerable differences in dialects. These tribes were ruled by chieftans whom STRABO called “kings”, however, it is difficult to compare this term with its contemporary meaning.

The Albanians were heathens, like the nomadic peoples who invaded their territory, and they differed from these nomads by race rather than language. No historic documents remain from that time, therefore, it cannot be determined at exactly what period Albanian defense of their own country became possible. It is certain, however, that pressure from the south and east became so strong that further defense of their territory could not be carried on by the Albanians.

In conjunction with other racial groups from the East, the Albanians began to migrate toward the Mediterranean area. By one route they travelled across Asia Minor (Capadocia, Galatea, etc.) and the Sea of Marmara, reaching Tracia (Thrace), south of the Rhodope Mountains; and by another route the Albanians crossed the Aegean Islands and reached Euboea, Attica, and Boetia. Until this day, strong Albanian racial characteristics are perfectly preserved in the islands which are now part of GREECE. However, the northern wing of this migration, not having found conditions suitable in Tracia, first turned to the north toward Macedonia where part of this original group has remained to the present time. The remainder of the group gradually spread until later it had reached the coasts of the Ionic and Adriatic Seas. The unsuitable conditions pointed out above concerned the inadaptibility of these people in cultural and social fields rather than in any dislike of the climate or environment.

SECRET